پارت سی و یک :
پرستو مثل یک دیوانۀ واقعی می‌دوید. هنوز هوا تاریک بود و حیاط بزرگ آسایشگاه فقط با نور چراغ‌های بلند، گُله به گُله اندکی روشن می‌شدند. باید تا قبل از رسیدن همۀ نگهبانان، از دیوار بالا می‌رفت. پشت سرش بلوا راه افتاده بود.
مثل باد می‌دوید. امیدوار بود درختان بلند، سایه‌اش را بپوشانند و کمکش کنند دیده نشود. رسید به دیوار. دست انداخت بین آجرها و خود را بالا کشید. دمپایی پلاستیکی‌اش دا
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۶۱۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
بهاره نوربخش | نویسنده رمان
بله دیگه. دقیقا همینه
۱ سال پیشم
0یه سوال نویسنده، چرا پرستو وکاوه که ایرانی ان بخاطر این وضعشون تیمارستانی شدن ،البته کاوه رو مادرش نذاشته تیمارسان بره وگرنه حتی کار بهش ندادن در حالی که جین والیزابت آدمای موفقین در کار وزندگی
۲ سال پیشبهاره نوربخش | نویسنده رمان
آدمهایی که با این مسئله دست و پنجه نرم می‌کنن بستگی به خودشون داره که چقدر بتونن باهاش کنار بیان، چقدر براشون مهم باشه، چقدر تحت تاثیرش باشن. ما داریم یه تعداد اندکشون رو می‌بینیم فقط. شاید ایرانیهای موفقی هم باشن. نمی‌دونم تونستم جواب سوالتون رو بدم یا نه.
۲ سال پیشم
0نه متاسفانه ،آخه ما اینجا به عنوان مثال دوتاایرانی داریم ،دوتا خارجی، دقیقا دوتای ایرانی دیوانه شناخته شدن درحالیکه دوتای خارجی در کمال سلامت وموفقیت هستن،به نظرم اینجا ایرانیا ضعیف جلوه داده شدن
۲ سال پیشنگار
0فکر کنم پرستو از یه دنیای دیگه از طریق دروازه ی پاسارگارد وارد این جهان شده و بعد تو تیمارستان گیر افتاده و به مرور حافظه اش برمیگرده میفهمه که همون بانوی تو رویاهاشه
۲ سال پیشبهاره نوربخش | نویسنده رمان
قشنگ مشخصه که قوه تخیل محشری داری. 🥰🥰🥰🥰 نمی گم درسته یا غلط . بعدا خواهیم دید
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
......
0نمیدوکم ولی شاید پرستو از تناسخ قبلی و زندگی قبلیش یادش میاد و زکدگی قبلیش همین بانو بوده